Door op 5 mei 2017

College handelde uit angst of arrogantie. Dat kan anders. Dat moet anders.

Eerste gemeente berispt om jeugdzorg.

De gemeente Steenwijkerland is als eerste gemeente berispt om jeugdzorg. Het college  ontkende in haar reactie dat het een beslissing was die genomen is op grond van de financiën. Zij erkende wel dat de besluitvorming op dat moment niet bij het Centrum voor Jeugd en Gezin had moeten liggen en heeft dat hersteld. Desalniettemin heeft het college een advies van de bezwaarcommissie, wat min of meer gelijkluidend was aan dat nu van de Centrale Raad van beroep, naast zich neergelegd. Ook een door de burger in kwestie ingediende klacht over de procesgang werd niet op juiste wijze afgehandeld. Een college dat zegt “een verantwoord anders” beleid te voeren en naar haar burgers te luisteren heeft haar burger in deze volkomen genegeerd.

Ik begrijp dat niet iedere burger kan krijgen wat hij of zij vraagt. Maar in een overgangsperiode van wetgeving die zo precair is, een klacht van de burger negeren als ook het advies van de bezwaarcommissie ? Dat neigt naar arrogantie of angst. Arrogantie, de wijsheid in pacht te hebben, of bang financieel niet uit te komen met het door het Rijk beschikbaar gestelde budget?

Over de wijze van korten op dat budget door de Rijksoverheid mag je kritiek hebben. Dit neemt niet weg dat de gemeente dan alsnog verplicht is die zorg te bieden die nodig is. In Steenwijkerland was door het vorige college, volledig ondersteund door de toenmalige raad,  gekozen voor een zachte landing en het nieuw beleid stapsgewijs met de partners te ontwikkelen. Desondanks is er door het huidige college niet gekozen voor een overgangsperiode van 2 jaar om dit te ontwikkelen, maar heeft het zelf snellere stappen gezet zonder de partners in het veld te betrekken bij de beleidsontwikkeling.

Gemeenten waren in meerderheid overtuigd dat het beter zou zijn de besluitvorming dichter bij de burger te leggen. Ook was men in meerderheid overtuigd dat dit goedkoper kon. Door de bezuinigingen hebben sommige colleges zich op laten jagen en besluitvorming afgestemd op de financiën. Dit leidde eerder ook tot problemen bij de Thuiszorg in Steenwijkerland. Mijns inziens omdat men de financiën en niet de mens centraal stelde. Dat terwijl er ook gemeenten zijn die extra geld beschikbaar hebben gesteld of gemaakt om te komen tot een goed beleid en een soepele overgang. Hiervoor was door het vorige college van Steenwijkerland ook geld gereserveerd, zodat er sprake kon zijn van een verantwoorde overgang. Voor het geld hoefde het uiteindelijk niet eens: er is geld over!  Helaas wilde dit college het anders. De Centrale Raad van Beroep oordeelde duidelijk: ondeugdelijk! Arrogantie of angst? In ieder geval anders, maar niet verantwoord.

Dat zijn politieke keuzes! Ik raad een ieder aan de film “I, Daniel Blake” te zien. Zoals William Moorlag op de 1 mei bijeenkomst terecht constateerde, de instituties die zijn opgericht voor de mensen, zijn te ver van de mensen komen te staan. De mens moet weer centraal komen te staan en worden betrokken bij de beleidsontwikkeling. De instituties moeten weer ten dienste komen te staan van de mensen, zodat het partners zijn van een ieder en men begrijpt wat wel en niet kan. Nu is het te veel een uitvoeringsdienst zonder aanziens des persoons, waarbij een ieder in zijn hokje een beslissing neemt, in plaats van over de schotten te komen tot de meest adequate besluitvorming. Juist in de betwiste casus had dit nu mooi plaats kunnen vinden. Het zou het college sieren als zij betreffende burger uitnodigt om samen te bespreken hoe dit nu vanuit de 3 decentralisaties had kunnen worden aangepakt. Door niet naar de regeltjes sec. te kijken, maar naar alle omstandigheden en wat er dan geregeld had moeten worden om mensen een fatsoenlijk bestaan te geven. Vanuit deze casus te komen tot verbetering van de beleidsvorming en de uitvoering. Dan is er nog winst te halen uit deze slechte reclame voor de gemeente. Was er niet een wethouder uit het vorige college die zei: “Een klacht is een gratis advies”? Dat lijkt mij een gezonde benadering. Niet uit arrogantie of angst, maar met open vizier de samenleving betrekken. En tijdens dit schrijven google ik nog even naar wat er in het veld gebeurt en lees het volgende in een magazine van Divosa. over vakmanschap bij Werk, Inkomen, Participatie en Zorg:”De Beroepsvereniging voor Klantmanagers heeft aan alle gemeenten die collectief lid zijn de film ‘I, Daniel Blake’ op dvd toegestuurd. Een fictief verhaal, maar gruwelijk realistisch. Een illustratie van hoe regels de boventoon kunnen gaan voeren en zo hun doel voorbijschieten. Hoe leefwereld en systeemwereld met elkaar botsen. Zo gaat het in het echt toch wel vaak. Want regels bieden houvast en het is niet makkelijk om vertrouwde patronen te doorbreken. Dat zullen we met elkaar moeten leren. Daarom is De Omgekeerde Toets van Stimulansz zo’n mooi hulpmiddel. Evelien Meester trekt er mee door het land. Onder andere naar Almere. Daarover meer in dit nummer van Trots op je Vak. Een nummer dat geheel in het teken staat van de lerende organisatie”.  Het kan dus wel!!! Daarom zo snel mogelijk het roer om, omdat het kan omdat het moet.